درحالی که حمله‌های جمهوری اسلامی به کشورهای منطقه ادامه دارد و از کشورهایی که از تنگه هرمز استفاده می‌کنند خواسته شده به بازنگهداشتن آن کمک کنند، کشورهای حوزه خلیج فارس ثبات را سرمایه واقعی خود می‌دانند. اقتصاد آن‌ها بر پایه تجارت جهانی، سرمایه‌گذاری بین‌المللی، انرژی و حمل‌ونقل شکل گرفته است و وقوع هر جنگ منطقه‌ای گسترده عملا این مدل اقتصادی را هدف قرار می‌دهد.

به همین دلیل، راهبرد کشورهای حوزه خلیج فارس به سمت آنچه می‌توان «بازدارندگی بدون جنگ» نامید، گرایش دارد. یعنی داشتن توان دفاعی و نظامی کافی برای حفاظت از امنیت ملی و در عین حال، اجتناب از هرگونه رویارویی مستقیم با رژیم ایران. این کشورها می‌دانند که وقوع هر جنگ گسترده‌ در منطقه، تاسیسات حیاتی، بندرها و زیرساخت‌های انرژی آن‌ها را که ستون‌های اصلی اقتصاد منطقه‌ای و جهانی محسوب می‌شوند، آسیب‌پذیر خواهد کرد.

افزون براین، کشورهای حوزه خلیج فارس توجه خود را بر طرح‌های بزرگ توسعه‌ای، از جمله شهرهای نوین، اقتصاد دیجیتال، انرژی‌های تجدیدپذیر و گردشگری جهانی معطوف کرده‌اند. چنین پروژه‌هایی مستلزم ثباتی پایدار و بلندمدت‌اند، نه تداوم درگیری‌ها و جنگ‌های پی‌درپی.

کشورهای حوزه خلیج فارس گسترش جنگ را تهدیدی مستقیم برای الگوی اقتصادی و ثبات داخلی خود تلقی می‌کنند. از این منظر، روشن است که چرا این کشورها ترجیح می‌دهند در جایگاه نیرویی برای حفظ ثبات منطقه باقی بمانند، نه آنکه به یکی از طرف‌های جنگی فراگیر بدل شوند.

اسرائیل و به تبع آن ایالات متحده بر این باورند که ورود کشورهای حوزه خلیج فارس به معادله «رویارویی»، می‌تواند موازنه قدرت را دگرگون کند، زیرا این کشورها از منابع عظیم مالی، پایگاه‌های نظامی غربی در خاک خود، زیرساخت‌های دفاعی پیشرفته و موقعیت جغرافیایی راهبردی برخوردارند.

بر اساس این دیدگاه، مشارکت مستقیم کشورهای حوزه خلیج فارس در جنگ با جمهوری اسلامی به معنای باز کردن یک جبهه راهبردی جدید است که هم‌زمان تهران را از نظر اقتصادی و نظامی، به‌شدت زیر فشار قرار می‌دهد.

با این حال، کشورهای حوزه خلیج فارس با تکیه بر راهبرد اقتصادی مبتنی بر «مدیریت بحران» و نه گسترش جنگ، توان بازدارندگی خود را حفظ می‌کنند و بدون آنکه به میدان نبرد وارد شوند، از امنیت و ثبات خود محافظت می‌کنند.